Maybeshewill - Not for want of trying

Το όμορφο εξώφυλλο είναι το πρώτο που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις τον συγκεκριμένο δίσκο. Μετά θα μπερδευτείς λίγο με τι μπορεί να σημαίνει ο τίτλος του συγκροτήματος. Βλέποντας και τους τίτλους των τραγουδιών τότε σίγουρα θα πειστείς οτι αξίζει να αφιερώσεις λίγη ώρα ακούγοντας τα. Και μετά απο κάποια ώρα θα συνειδητοποιήσεις οτι ακούς τον δίσκο για τρίτη συνεχόμενη φορά...

Οι Maybeshewill θεωρούνται απο τους περισσότερους οτι παίζουν post-rock. Για μένα πάνε ένα βήμα παραπέρα το είδος αυτό φέρνοντας φρέσκιες ιδέες σε έναν χώρο που τελευταία είχε περιοριστεί στο να ανακυκλώνει τις μουσικές των Explosion in the Sky, Sigur Ros kai Mogwai. Οι κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Βαρια και γρήγορα riffs εναλάσσονται με θλιμμένες εξωτικές μελωδιές απο πιάνο και synth (he films the clouds pt. 2). Κάποια σημεία θυμίζουν έντονα τα περίεργα κιθαριστικά θέματα των Biffy Clyro (The Paris Hilton Sex Tape) ενώ άλλα αγγίζουν τα όρια του metal (We Called For An Ambulance But A Fire Engine Came). Συνολικά πάντως οι Maybeshewill κατάφεραν και έφτιαξαν έναν πρωτότυπο και φρέσκο post-rock δισκο με πολλές εναλλαγές και συναίσθημα που κέρδισε πολλούς. Μάλιστα ήδη φιγουράρει σε αρκετές λίστες με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που πέρασε. Έχουν ήδη προγραμματίσει απο τώρα εμφάνιση στην Αθήνα για τον Σεπτέμβριο του 2009.

“Maybeshewill like the way it sounds,
not the meaning of its constituent parts.
If you're looking for meaning,
you won't find any here.”

All those yesterdays

Μεσάνυχτα Τετάρτης σε ένα κρυμμένο μικρό μπαράκι δίπλα στη Νομική. Έξω κρύο. Μέσα Νεοϋορκέζικη Jazz, ουίσκι και μερικά αναμμένα κεριά. Έχει σημασία που δουλεύεις την επόμενη μέρα νωρίς το πρωί; Δεν νομιζω... Σκέφτεσαι απλά οτι η ατμόσφαιρα και η μουσική σε ταξιδεύουν σε μια χριστουγεννιάτικη και πολύ χιονισμένη Νεα Υόρκη.
-"Χριστούγεννα Βερολινό;"
-"Σημασία έχει όχι εδώ..."
-"Και λεφτά;"
-"Ας κλέψουμε καμια τράπεζα. Εχει πολλές τριγύρω"

Την αφήνεις στο αμάξι και μετά περπατάς μόνος σου σε μια άδεια Ακαδημίας. Είναι περασμένη η ώρα και ακούς Pearl Jam, "All those yesterdays". Και τώρα όλα θυμίζουν ΑΣΟΕΕ. Νιώθεις και πάλι φοιτητής (έστω και για λίγο).

"You've got time, you've got time to escape
There's still time, it's no crime to escape"

Μια Παρασκευή όχι σαν όλες...

Όταν ενας Ninja αποφασίζει να μπερδέψει το φαγητό με τη μουσική τότε πρέπει να περιμένεις πολλά από εκείνη τη βραδιά. Bios, τα ρολά κατεβαίνουν, τα φώτα σβήνουν. Από ένα παράθυρο βλέπεις ακόμα τη πηγμένη Πειραιώς και τους Αθηναίους να βιάζονται να πάνε να στριμωχτούν κάπου... Δίπλα μας όμως δυο βινύλια ξεκινάνε να στροφάρουν, ένα μηλαράκι φωτίζει και ξαφνικά η μαύρη RnB αρχίζει να φλερτάρει με την Funk και τα 80s. O Jimmy Hendrix τραγουδάει παρέα με την Britney και τους Blur. O Dj Shadow χαμένος σε ενα δωμάτιο γεμάτο με βινύλλια προσπαθεί να ταιριάξει με γαλλικό rap, ενώ οι Beastie Boys ενοχλούν επικίνδυνα τους Beatles και τους Prodigy. Και όλα αυτά σε ένα περιτύλιγμα από breakbeats, scratches, video dj-ing και ένα γεμάτο Bios na χορεύει ασταμάτητα.

Ti και αν είχε προηγηθεί μια εξοντωτική εβδομάδα; Τι και αν είχε το μετρό απεργία εκείνο το βράδυ; Με χρώμα γκρι, μερικές vodkes, τους s1ngle, έναν φευγάτο DJ, μια πλατεία και μισό Bueno, η Παρασκευή σου γίνεται εύκολα μια Παρασκευή όχι σαν όλες...

" ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΕ 24 ΩΡΕΣ "

Πρωινό ξύπνημα | Δυο ρούχα, ένα βιβλίο, και πολύ μουσική στριμωγμένα στην τσάντα μαζί με διάθεση τρελή | Το SMS έφυγε | Μια καλημέρα - μια λεωφόρος - ο σταθμός του τρένου | Ζεστό πεινιρλί - παγωμένος καφές - μισό τσιγάρο | Το τρίξιμο του τρένου καθώς αρχίζει να σέρνεται σε μονοπάτια από μέταλλο κι ατσάλι | Μαζί αρχίζει κι η κουβέντα | Ο καφές τελειώνει | Η κουβέντα κρατάει ακόμα | Ένας έρωτας ίσως αρχίζει | Κάποιος άλλος μάλλον δε θα συνεχιστεί ποτέ | Πολύχρωμα τοπία | Γκρίζος ουρανός με σύννεφα κι ομίχλη | Βουνά και πεδιάδες | Μουσική που σε ταξιδεύει πιο γρήγορα από το τρένο... και πιο μακριά | Στάση | Ένα τσιγάρο ακόμα | Η απάντηση στο SMS ήρθε | Ανάμικτα συναισθήματα | Όμως το τρένο φτάνει | Το σπίτι είναι ακόμα εκεί | Κι οι αναμνήσεις το ίδιο | Πλατεία Αριστοτέλους | Βόλτα στην Εγνατία | Αγία Σοφία | Το κορίτσι με τα χρωματιστά μαλλιά θα μας δέιξει το δρόμο για το δάσος με τους Λωτούς | Ένα άσπρο μπαλόνι αλλάζει χέρια | Φτάνουμε στο δάσος κι η όψη του μας μαγεύει | Ευγενικό καλωσόρισμα σ'ενα ταξίδι σε γνωστά μα και άγνωστα συνάμα μέρη | Δάχτυλα που αγγίζουν βινύλιο και ονειρεύονται | Μάτια που κοιτόυν λιγωμένα | Αυτιά που δέχονται απρόσμενα δώρα | The Sky is Blue and Death is Black | Κουβεντούλα με τον άρχοντα του δάσους | Ωραίος τύπος με μια παράξενη προκοπή στο βλέμμα και μια γλυκιά νοσταλγία | Μας κερνάει απλόχερα τα νοστιμότερα φρούτα του δάσους | Τον κερνάμε υποσχέσεις πως δεν θα χαθούμε | Χέρια γεμάτα | Βόλτα στην Τσιμισκή | Μυρωδιά από τσουρέκι | Παραλία | Ένας Πύργος Λευκός | Το μπαλόνι αλλάζει χέρια και πάλι | Υγρή μοναξιά | Στα Λαδάδικα | Ένα τηλέφωνο | Τα Μπακαλιαράκια του Αρίστου | Μνήμες από Λονδίνο ζωγραφισμένες με λάδι στα ποτήρια μιας μπύρας | Μια βόλτα στο φεστιβάλ | Αναζήτηση για μια όμορφη αρχιτεκτόνισα που θας δώσει Ζωή | Είναι νωρίς ακόμα | Καφές στο Θερμαικό | Παρέα από τη Λήμνο | Ο gay με το άσπρο πουκάμισο δεν είναι τυχερός απόψε | Ο καφές τελειώνει και δίνει τη θέση του σε παγωμένες μπύρες με λεμόνι | Ο χρόνος κυλάει αβίαστα | Πλάνα για το βράδυ | Εγνατία ξανά | Καλαμαριά - Πλατεία Σκρα | Στο σπίτι για λίγο κι έξω ξανά | Σουβλάκι στην πλατεία | Πόνος μετά | Και πάλι στο κέντρο | Ικτίνου σε μπαράκι παλιό, διατηρητέο | Κι εδώ έχει γνωστούς | Ο φαντάρος απ' τη Ρόδο και μια πυρηνική αστροφυσικός | Κι ο Γιάννης | Ξεσηκωτικές μουσικές | Κόσμος πολύς | Παιχνίδι με τα μάτια | Η σερβιτόρα που τρέχει | Παιχνίδι με τα μάτια | Κάπου σε ξέρω | Πριν λίγο ήρθα | Παιχνίδι με τα μάτια | Σε λίγο θα φύγω | Θα τα πούμε ξανά | ΤΑΧΙ | Καβάλα-Θεσσαλονίκη ντυμένες στα κόκκινα κάτι γυρεύουν | Δεν μπορούμε απόψε | Στάση στην Πύλη | Βίλκα μετά | Παρακμή | Σχεδόν ερημιά | Προσμονή | Κούραση στο σώμα μα η ψυχή μας κρατάει καλά | Το ακριβότερο Red Bull | Έχει πάει ήδη 4, είναι πρωί πια | Επιτέλους ήρθαν | Ευφορία | Γι αυτό ήρθαμε κι εμείς | I can't sleep, you 're so far away from me | Μέχρι και acapella | Tα χέρια στον αέρα | Κορμιά που δονούνται | Και λίγα μέτρα πιο δίπλα | Χορός ερεθιστικός | Κίτρινο μίνι και μπλούζα ανοιχτή | Μάτια που κάινε | Ένα φιλί δεν είναι αρκετό | Έπρεπε να σουν εδώ | Όμως δεν ήρθες | Άραγε να χει χαθεί το παιχνίδι; | Ξημέρωσε για τα καλά | Γρήγορη βόλτα με μπλε ΤΑΧΙ | Θάλασσα να μυρίζει | Νερό, μουσική κι ένα κρεββάτι να μας λυτρώσει | Ξυπνάω κι είμαι ακόμα στο Βορρά | Γρήγορο πρωινό | Κρουασάν με μερέντα και γάλα | Αποχαιρετισμοί | Άδεια καφέ - δρόμοι μουσκεμένοι | Και πάλι στο Θερμαικό | Φραπές και Φρέντο | Χαλαρά | Το κορίτσι με το αγγελικό πρόσωπο είναι ντυμένο μ' ένα πέπλο και σκορπάει ηδονή | Δεν ξέρω τι θέλω | Ξέρω όμως που να ψάξω | Δεν ξέρω αν έχω χρόνο να ψάξω | Ξανά στο σταθμό | Ο ήλιος που βγαίνει και χάνεται μόλις το τρένο αρχίσει να κυλίσει | Η επιστροφή | Μέχρι την επόμενη φορά...

Dusk + Blackdown "Margins Music"


Πολλοί από μας έχουμε ταξιδέψει μέχρι το Λονδίνο, άλλοι για λίγες ώρες κι άλλοι κάτσαμε χρόνια...Το σίγουρο είναι πως ο καθένας από μας γύρισε πίσω με διαφορετικές εικόνες στο μυαλό του, άλλου είδους συναισθήματα στην ψυχή του, και καθένας μας φορτώθηκε τις δικές του εμπειρίες όσο καιρό κράτησε το ταξίδι του εκεί.

Είναι λοιπόν απόλυτα φυσιολογικό, το ίδιο να συμβαίνει και με ανθρώπους από το χώρο της μουσικής που προσπαθούν να μοιραστούν μαζί μας τον ήχο της πόλης. Διαφορετικά πράγματα θα μας μεταφέρει ο καθένας, κι επειδή η πόλη αυτή είναι ένα τεράστιο χωνευτήρι λαών και πολιτισμών, δεν αποκλείεται οι δημιουργίες τους να απέχουν πολύ η μία από την άλλη. Ακόμα κι αν οι δύο καλλιτέχνες κινούνται στον ίδιο "κλειστό" μουσικά χώρο της dubstep (η πιο αγαπημένη μου καινούρια ξένη λέξη από πέρσι!), άλλη βόλτα σε πάει ο ένας, άλλη ο άλλος. Άλλα είναι τα στέκια που συχνάζει ο Burial, αλλού προτιμάει να τρώει, αλλού να βγαίνει τα βράδια, με άλλους ανθρώπους κάνει παρέα, άλλη γλώσσα έχει μάθει να μιλάει, κι αλλού να αράζει και να ονειρεύεται...South London is the place! Κι από αυτόν τον αέρα μας δίνει να αναπνεύσουμε, κλεισμένο αεροστεγώς στα δύο του album για τα οποία έχουμε ήδη πει πολλά!

Υπάρχουν όμως κι άλλες, πιο απόμακρες γειτονίες του Λονδίνου, που ίσως να μην έχει δει ποτέ του ο Burial, γειτονιές που κατοικούν άλλου είδους ανθρώποι, που ο αέρας έχει άλλες μυρωδιές, ο ουρανός έχει άλλα χρώματα, που οι βόλτες είναι αλλιώτικες, τα βράδια δεν έχεις που να πας, και το να ονειρευτείς, ίσως να ναι η μόνη λύτρωση...Από κει μας έρχεται το dubstep των Dusk + Breakdown, δυο παιδιών που τους ένωσε η αγάπη τους για τον Stevie Wonder. Dubstep σκοτεινό και τσαμπουκαλεμένο, ποτισμένο με ισχυρές δόσεις grime (καπνιάς, μουντζούρας, βρωμιάς - ας ειν καλά MCs αυθεντικοί σαν τον Durrty Goodz) βγαλμένο από την ζωή στους δρόμους συνοικιών που είναι λες κι έχουν εκτοξευθεί απ'την ινδία, με τα off license groceries να μην κλείνουν ποτέ, τα πεζοδρόμια να είναι πάντα υγρά, και τα κεφάλια πάντα σκυμμένα...This is London...too!



Keysound Video presents... Dusk + Blackdown: Margins Music from Keysoundrecordings on Vimeo.

who the fuck is burial?

Μετά απο όλες τις φήμες σχετικά με το ποιος κρύβεται πίσω απο το ψευδώνυμο Burial (από τον Damon Albarn μέχρι τους Aphex Twin και τον Fatboy Slim), ο ίδιος ο Burial ανέρτησε το παρακάτω στη σελίδα του στο myspace:

hi

for a while theres been some talk about who i am , but its not a big deal i wanted to be unknown because i just want it to be all about the tunes. over the last year the unknown thing become an issue so im not into it any more. im a lowkey person and i just want to make some tunes, nothing else. my names will bevan, im from south london, im keeping my head down and just going to finish my next album, theres going to be a 12" maybe in the next few weeks too with 4 tunes. hope u like it, i'll try put a tune up later

sorry for any rubbish tunes i made in the past, ill make up for it

a big big thank you to anyone who ever supported me, liked my tunes or sent me
messages, it means the world to me

big up everyone, take care, will ( burial )

HOLY FUCK!

Ενα αλλοπρόσαλο τζαμάρισμα ηλεκτρονικών ήχων απο ένα τριο ταλαντούχων μουσικών, οι οποίοι αρνούνται να χρησιμοποιήσουν software και laptops για να παίξουν μουσική. Ένας μπασσίστας, ένας drummer και ένας keyboardίστας-dj φτάνουν και περισσεύουν για να φτιάξουν έναν αυθεντικό και αυθόρμητο δίσκο που θα ζήλευαν πολλές άλλες μπάντες του χώρου. Εξάλλου όπως δηλώνουν και οι ίδιοι είναι φορές που ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς καν να έχουν προβάρει τα κομμάτια αλλά με πολύ όρεξη για διασκέδαση και αυτοσχεδιασμό. «Στις συναυλίες μας ο κόσμος περνάει καλά, γιατί πρώτα απ' όλα περνάμε εμείς πραγματικά καλά» ομολογεί ο Brian Borcherdt, μέλος του γκρούπ.


HOLY FUCK - LOVELY ALLEN


http://www.holyfuckmusic.com/